ANG KASALAN

Ang kasalan

Ang saya saya ko.
Handa na ang lahat
magmula sa mga abay, flower girl,
kahit na ang ring bearer.
Nakausap na rin ang pari
at ang simbahang gaganapan.
Ang mga ninong at ninang kumpleto na rin.
Ang kanyang magulang at ang akin
ay nagkita-kita ng sila'y mamanhikan.
Ganito pala ang pakiramdam.
Gusto mong umiyak sa kaligayahan.
Maya maya pa'y dinala na ang wedding gown.
Oh kay ganda't mamahalin.
Tingin ko'y bagay na bagay sa akin.
Sayang, di pwedeng isukat,
baka di daw matuloy ang kasal.
Eksayted na akong di ko mawari
Tila baga mundo'y nakikibahagi.
sa lahat ng kaligayahang
natatamo ng isang tulad ko.
Dumating na rin ang mga kaanak.
siksikan na sa aming malaking tahanan.
Nagkakatuwaan na't nagkakasiyahan
Habang ako'y umupo na't mag-aalamusal.
Ang bango ng Luto ni Yaya
Kaysarap ng afritada
at ako'y kumuha na ng kutsara't
sumandok, saba'y nganga,
nang biglang may yumugyog sa aking panga
ano ba, binabangungot ka na naman mama!
Waaaaaaaaa....
Di man lang pinasubo kahit isa :p

NARDO

REMEMBER NARDO?
www.weenweenreyes.blogspot.com

It was a bit busy day that afternoon practicing for our school program. After class, I started walking along the road outside the premises to go home when suddenly it rained. The cold, gentle pouring gave me a good relief as it strummed my face. But it was not a solace to another person roaming alone from morning till afternoon with his big sack, filled with what-not there but anything that would be of benefit to his family.

Yes, if anyone still remembers Nardo, he was the man in his soiled clothing who went house to house in Odiongan for any amount or anything that they could afford to give. As far back as I can remember, some fifty years ago, Untay was ahead of Nardo. I was still a kid when Untay was around, while with Nardo, I was already in my teens. They were two normal people with one common interest, to ask for alms to feed their families. Nardo's look is still on my mind. He was thin and maybe 5'7" in height, and dirty and with an impassive facial expression as if he carries the weight of the world on his shoulder. He didn’t even know how to smile.

UnlikeUntay, Nardo has his own style. When he walks, he drags his other foot like that of a lame man and moves more slowly to look sickly and pathetic, his reason why he’s not able to work for a living and so instead he asks for alms. But a gossip circulated during our time saying that when he's home, he walks normally.

Nardo always had with him a big sack over his shoulder just like Untay, but his was bigger. And he accepted clothes and anything useful as long as he can carry them all. People like Untay and Nardo were harmless creatures of the earth. Who knows, they may be little, big angels of the Lord. We don’t even know if they were sent by God to test how we fare with the less fortunate people.

I consider them angels because they took care of their families, fed them and provided their needs to the best they could battling the tiring daily long walks and the scorching heat of the sun and sometimes rain to ask for alms in nearby towns and so they can’t be identified. They still have a little pride left in their body. As I remember them, one thing came into my mind. If I am not mistaken, Nardo did not only feed his offspring, he sent his children to college as well.

Personally, I don't like the thought of giving alms to the poor. For me, we are tolerating them to become lazy and irresponsible, harebrained. But I feel guilty if I don't give anything too. That's human nature. We like to be superheroes to the needy. And we feel good after helping, rather than not. But that doesn’t make them better persons but the opposite, maybe or maybe not.

Wherever they are now, one thing is sure, they were people with a heart who knew how to love and care for the family they built feeding them in any manner as long as it was not earned badly…and who can say that asking for alms is bad, and who are we to judge? “for there is no man who does not sin”. “Indeed, there is not a righteous man on earth who continually does good and who never sins”. “THERE IS NONE RIGHTEOUS, NOT EVEN ONE”.😄

THAT WOMAN NAMED UNTAY

“THAT WOMAN NAMED UNTAY”
www.weenweenreyes.blogspot.com


I was alarmed when I noticed that my lower extremities have red rashes for the past few months. And I blamed the mosquitos that might have attacked my legs while I was busy using my computer. In fact, I purchased big water-based Baygon multi-insect killer just for this purpose. But later on, I realized that it was not really the fault of the mosquitos that I was thinking of. The culprits for this allergic reaction in my skin are my leggings which are all fitted in the lower extremities, thus the allergy started. And I never use any other house clothes every day but these leggings.

To cut the long story short, I ended up looking for my dresses which for quite some time were kept in my closet. I picked a red one but I found it unruly, so I told my husband that I have to iron it since if I don’t, I will look like Untay. And he asked. “Who is Untay?” "Wait, I have to draw her because it's difficult to describe," was my response. And my eagerness to show the image of Untay to my better-half drew my desire to the peak remembering yesterday the video of the charcoal drawing I saw from an FB friend Leo A. Caisip. And where on earth have I thought that I can draw, especially in this age of mine nearly facing the sun to set? But I took the first pencil I saw, and scratch papers and started sketching Untay. And I found that great feeling with the desire to express in my sketches the woman I saw when I was just a kid asking for alms around the town proper, my hometown, Odiongan. But I pity her when I was a child, not because she was mediocre as I still don’t understand that before, but because she was so untidy and skinny. In fact, I was also afraid of her.  Though I haven't got the chance to talk to her personally, she had a soft spot in my heart that some memories of her still linger in my mind until to date.

But who knows? Untay might pave the way to my long-cherished dream…. my wildest dream and that is to be an artist, though I really not have tried. Why not? Anyway, dreams are free. Let’s dream high. Let’s start dreaming higher. It’s not too late!

“A PLACE FOR EVERYTHING AND EVERYTHING IN ITS PLACE”

“A PLACE FOR EVERYTHING AND EVERYTHING IN ITS PLACE”
www.weenweenreyes.blogspot.com.

I’m one person who is so particular when it comes to the arrangement of anything inside our home. I don’t like excessive decorations. I just want simple ones to suit my needs and taste, and things should coordinate with each other from color, to shape, to size and lines. In short, I’m a very meticulous person and a minimalist. I want a very light paint around our place so that it will look neat, cozy and peaceful. I always wanted an organized surrounding. Be it a big place or small place. I want things in its proper place.

Underneath the landing of our stairs, is a space for keeping things that are less important. But the space under the stairs connecting to the second floor remained unused, so we converted it into a mini bar wherein I could have a better place for my few wine collections and my wine glasses. And decided to make a ninety degree tiled bar counter to complement the mini bar display. It made a cozy nook for a little drink. And with the counter is a shoe cabinet of which we used four and six inches PVC, cut into seven inches long to put each pair of shoes and slippers independently. And that made a very good shoe holder.

At the left edge of the counter is a chess board so that a little drink could be more fun while playing chess. This small space makes a fine hang out for a few visitors. This is my favorite place in our home since it gave me a feeling of satisfaction after it was converted into a mini bar with shoe cabinet in it and a chess board to kill the boredom that haunts us sometimes, at times, just sitting there when I’m using my cell phone face booking. I relate playing chess to brainstorming but that’s another long story to tell.

Home is where our heart is. It’s always our comfort zone. It’s our choice to clean, to arrange and decorate the way we wanted, and going home is always a relief to us and our family especially when we’re tired and exhausted from the chaos of the outside world. Loving our family means giving them a healthy environment, a place where they could feel the warmth, the hugs of its atmosphere. Home is home.

 

 

"KASAMBAHAY"

"KASAMBAHAY"
(Utang na loob)

Ah, good morning kids, uunat unat na bati ni Terwi sa kanyang mga anak. Mayamaya ay humahalimuyak na ang aroma ng mainit na kape sa kanyang harapan. Habang naglalagok ng kape ay may kasiyahan syang nadarama. Sa isip n'ya, bilib na bilib talaga ako sa alalay kong ito kahit di mo itinuro alam nya kung ano ang makakapagpasaya sa kanyang mga amo.

Ito ang kweto ni Terwi:

Si Maria ay galing sa isang bahay na kung saan ay masasabi nating iligal na bahay ampunan. Iligal sya sa pagkakaalam ko dahil nag-adopt ang isang lalaki (lalaki?) ng 25 na bata galing kung saan saan. Nanduong may lumapit sa kanyang isang ina na may dalang bata at pinaampon sa kanya ng ina nito dahil sa kahirapan sa buhay, ang iba nama'y nabuntis sa tabi tabi at di mapanagutan ang pagiging ina dahil wala namang amang matatawag at marami pang istorya kayat naparami ang kanyang naampon.

Ngunit nakakalungkot naman na sa pagtulong mo sa kapwa ay nakakagawa ka pala ng labag sa batas. Ginastusan nya ang kanyang mga ampon, binigyan ng tahanan, pinakain, pinaaral, pinaalagaan sa abot ng kanyang kakayanan. Oo nga pala bago tayo malibang, di dito nakasentro ang ating kwento kundi sa isa sa mga nag-alaga sa mga bata.

"Ate, naghahanap ka raw ng kasambahay? Tanong ng isang kasama sa trabaho. "Aba'y oo naman, bakit may irerekomenda ka ba?"Oo ate, si Maria, aalis na raw doon sa kaibigan ni Boss, walang malipatan, taga bisaya, wala namang pamasahe para makauwi, di ata nasuswelduhan." litanya ng aking kausap. "S'ya papuntahin mo rito at ng makaliskisan."

Bago mag-uwian nang hapon ng araw ding iyon ay dumating ang babaeng pinag-uusapan namin. Isang payat at maliit lang na babae na kasing taas yata ni Aisa seguerra ang tumambad sa aking harapan. Medyo mahiyain, morena ngunit mukhang desididong magtrabaho at mukha namang mabait kaya't wala ng masyadong pina-usapan at isinama ko na sya sa bahay.

Maraming kwento si Maria na kung aking wawariin ay mukhang may katotohanan dahil makikita mo sa kanyang kilos at pananalita na s'ya ay inosente at walang kakayahang maggawagawa ng istoryang ikagaganda nya. Magtatatlong buwan na raw s'ya sa bahay ampunan ni Mr. Anselmo. Pero hindi ito doon nakatira. Tatlo sina Maria na katulong doon sa malaking bahay, ngunit kulang ang kanilang palad para sa dami ng inaalagaan at ang kanilang malimit na ulam daw ay margarine dahil mukhang kinukupit ng may hawak ng budget ang pamalengke.

Ayos lang naman daw sana dahil hangad lang nya na makapagtrabaho dito sa Maynila at makaalis sa hirap ng buhay sa probinsya. "Nagtatanim kami ng tubo sa hacienda ate, grabe ang init, di ko talaga kaya, kaya ako napilitang sumama dito sa Maynila nung mag-aya ang aking tiya, at doon nga nya ako nirekomenda kay Mr. Anselmo. Ang problema tatlong buwan na ako doon ay hindi pa ako nasuswelduhan, aniya

Napapiksi ako sa kanyang tinuran, kaya pala malakas ang putok kasi lumaki sa init ng araw. Pero hindi ako naturn off kahit ganun sya. Pagkaligo kinabukasn ay agad ko s'yang malumanay na kinausap at pinaliwanagan, na kailangan nyang maligo araw araw at gumamit ng deodorant para sa kanyang kapakanan bilang dalaga at gusto ko ring ang mag-aalaga sa mga anak ko ay malinis. Di ako pumasok ng araw na iyon at buong araw ko syang tinuruan kung ano ang gusto kong pagtratrabaho nya. mula sa pagpaligo ng bata, pagluto, paghugas ng plato hanggang sa paglinis ng CR.

Nakakatuwa, kahit ang pagkakakuha ko sa kanya ay by chance lang na masasabi, naging maswerte ako't napakabait na ay napakasipag pa pala't napakatyaga ni Maria. Kung minsan ay napapagalitan ko naman pag di ko gusto ang ginagawa pero tahimik lang syang nakikinig. Minahal nya ang aking mga anak na tulad ng pagmamahal ng kadugo.

Ang isang nakakatuwa pang ugali ni Maria na nagustuhan ko ay napakaingat nya kahit sa pananamit. Ni minsan ay di nagtanong sa akin kung ano ba ang pupuntahan namin at kung ano ang isusuot nya. Hinihintay nyang makapagbihis ako't pag nakita na nya ang damit ko ay magkukumahog na magbihis ng mas simple kaysa sa pananamit ko.

Halos mag dedebut pa lang sya nung mapunta sa akin at ng huling magpaalam pauwing probinsya ay 28 taon na sya. May panagako ng pagbabalik ngunit hindi na nagawa dahil sa aking nalaman nung huli na nakapag-asawa na ng taga kanila.

Makalipas ang anim na taon ay naisip kong sulatan at hingin ang cell phone number para matawagan ko sya. At napag-alaman ko na s'ya pala'y may asawa na't isang anak na mahigit apat na taon. Hinikaya't ko syang lumipat dito kasama ang kanyang asawa't anak pero ayon sa kanya ay meron na silang maliit na tirahan sa loob ng hacienda at kung iiwanan nila sakaling di nila magustuhan ang buhay dito ay wala na silang babalikan.

Makaraan ang ilang taon, muli ay naisip ko na namang sulatan si Maria para makuha ko ang cp number at makausap ko sya. Sabi nya, graduating na sa elementary ang nag-iisa nilang anak at problema nila ay kung paano mapag-aaral. Pinagtutulakan na raw sya ng asawa nya na magtrabaho sa ibang bayan para mapag-aral nila ang anak dahil ang kinikita ng asawa sa hacienda bilang farmer ay kulang pa para sa kanilang tatlo.

Iyon ang nagbunsod sa akin upang alukin syang muli na magtrabaho sa akin but this time may kasama ng pagtulong. Ang sabi ko sa kanya ay isama nya ang kanyang anak at dito na namin pag-aaralin hanggang sa kolehiyo, matapos kong kausapin ang mga anak ko na agad naman ay pumayag.

It's payback time. Napakasaya ng pakiramdam ang maisip mo na sa maliliit na paraan ay makatulong ka sa kapwa. Excited na akong dumating ang April kung saan gagraduate na ang nag-iisang anak nina Maria para makapunta na sila dito hindi dahil sa mga tulong na pwede nyang ibigay sa pamilya ko kundi ang kaisipang may masasagip kaming isang pamilya na nagsisikap mapatapos ang anak kahit pa maghiwalay sila sumandaling mag-asawa. Ngunit may pangakong sa tamang panahon ay papasundin din namin ang kanyang asawa para makapagsimula sila ng buhay kasama naming mag-asawa sa aming pagtanda

Sana itong kwento ni terwi ay makapagbigay sa inyo ng aral. Ang mga kasambahay ay dapat nating igalang dahil tayo ay maraming utang na loob na dapat tanawin sa kanila. KUng wala sila ay hindi natin magagawa ang kailangan nating gawin away from home. Walang magbabantay at magpapakain sa ating mga anak. Walang gagawa ng mabibigat na gawain sa bahay gaya ng paglalaba, paglilinis at pagluluto. Sana ang mga kasambahay ay kagaya din ni Maria na may mababang kalooban para pagdating ng araw baka masuklian pa ang kanilang kabutihan...sabi nga "kung may itinanim may aanihin"

Winws 2013

Photo credits to the owner

MAG-ARAL DI BIRO

MAG-ARAL AY DI BIRO
(basa-basa pag may time)
www.weenweenreyes.blogspot.com

Isang malaking problema ng mga magulang ay kung paano mahikayat ang kanilang mga anak na mag-aral mabuti. Minsan tuloy nadi discourage tayo na ang paghihirap natin wari'y hindi compensated, lalo na yung mga magulang na nagkakandakuba sa ibang bansa para matustusan lang ang pag-aaral ng mga anak.

Para sa akin, tayong mga magulang ang may pinakamalaking bahagi ng responsibilidad kung paano maging mabuting mag-aaral ang ating mga anak. Pakitanong ang ating mga sarili, "have we done our parts being parents?"

Una, gawin ang ating tahanan a "haven of intelligence". Provide kids with paraphernalia na pupukaw sa kanilang kamalayan para sipaging mag-aral. Nung maliliit pa ang aming mga anak ay sinikap naming mag-asawa na mabilhan ng encyclopedia ang aming mga anak kahit gaano kasimple ang aming buhay upang makatulong sa kanilang pag-aaral, and later we provided them a set of computer para mapadali ang mga assignments. Nilagyan din ng sariling mesa sa kwarto para hindi mahirapan kung may sinusulat o gumagawa ng projects and provided them materials needed like calculators, globe etc.

Kung ang ibang mga magulang ay laging pinapasyal ang mga anak o pinapanood ng sine at nagshoshopping o mag-outing, ang aking pamilya'y sa bahay most of the times para magawa ang kanilang mga assignments at magamit ang pera para sa mas makabuluhang bagay. Hindi namin pinukaw ang interest nila sa labas ng tahanan at sa mga luho ng katawan dahil bukod sa priority ang mga pangangailangan nila sa school, iniwasan din namin ang matutong magbarkada upang mabigyang pansin ang pag-aaral at hindi matuto ng mga kalokohan sa labas.

Hinahalungkat ko din ang mga school bags nila para malaman kung nakakagawa ba ng assigment o kung may mga unattended projects. And at times, tinatanong kung may activities sa school, kung may exams o programs para masuportahan sila sa kanilang mga activities. Bilang mga magulang dapat nagpapakatalino din tayo para maturuan sila sa mga bagay na hindi nila kaya.

Paminsan-minsan sa week ends, pinapayagan din naming makipaglaro sa mga kapitbahay at kaibigan.At ang Linggo'y para sa Diyos. Pero every now and then ay kinakausap namin sila, feeding them with moral and spiritual vaues, at pinapaliwanag kung bakit kailangan nilang mag-aral mabuti.

Mula June hanggang april ay tinatago ko ang mga toys na pwedeng makapag-abala sa kanilang studies leaving them a few para lang makapaglaro ng kunti to ease kids boredom. At pag bakasyon. Pyesta, pyesta sa laro.Lahat ng laruan nakalabas. Meron ding kunting pasyal sa labas.

Nang nagsisilaki na ang mga bata, kahit ang problemang pag-ibig ay akin ding inaalalayan, dahil isa ito sa mga pwedeng maging dagdag problema para sila'y mawalan ng ganang mag-aral o pwede ring sipaging mag-aral.

Bigyan natin ng oras ang ating mga anak para mahubog sa edukasyon, dahil sa tight competition ngayon sa paghanap ng trabaho dapat meron silang balang dala-dala sa pag-a apply ng trabaho. Kaya tayo nagpapakahirap maghanap-buhay, para sila'y makapag-aral at ang ating obligasyon ay hindi nagwawakas sa pagbibigay ng financial support sa ating mga anak kundi moral and spiritual support as well.

Let us be the teachers of our kids, bestfriends, confidante and parents rolled into one.

Terweena 2013 (Nob. 26)


Photo Credits to the owner

THAT MAN ALONG THE ROAD-1

THAT MAN ALONG THE ROAD-1
www.weenweenreyes.blogspot.com

It was 12:00 noon. The scorching heat of the sun was almost burning my skin. As I walked along the long streets of Dama de Noche, but it was no reason at all for me not to notice a lanky fellow, long haired, with hollow cheeks (aged sixty five to seventy) standing in front of his apartment, while fanning himself to death.

But the sight of him didn't gave so much attention in my mind not until one day, as I passed by, again, I saw him in the street near his apartment approaching a stout, younger woman with his arms opened, "Please lend me Ten pesos my dear,I need it very badly". he pleaded. That's also my problem. In fact I have nothing to give my daughter", she chuckled, as I over heard their conversation.

I almost approached them, to give what he needed but I felt awkward. Well, I must be interfering their privacy. I tried to act casual, but it gave me a feeling of heaviness as I walked down the road, farther from the scene. I was almost blaming myself. I was in the situation to help and act as a "Good Samaritan" that day, and that ten pesos would have helped that old lanky fellow in his present problem. That ten pesos stocked on my mind, and every time I saw him, I wanted to hand him even a hundred pesos, thinking that he may have food to fill his stomach. But I don't really know if it would be proper for me to do it. Thinking otherwise, he might get insulted with my gesture.

Few moons passed, not seeing him, as I passed in that nearby street. Until one day I saw him seated in a chair, silently, in front of his place, crossed legs, with a rough long wooden staff in his side, but his eyes no longer following as I walked along the street. His sight seemed blank.

Every time I see him,my heart breaks, using his wooden walking stick as he moved in that little space outside his apartment with his eyes looking in one direction, i concluded, "he is blind". And my dilemma begun, thinking, if it would be proper to help when nobody's not even asking for it.

Now, the chair in front of his place where he used to sit seemed empty, I haven't seen him for almost couple of months. That triggered my guilt of not lending a hand. And his memories keep hunting me every time I passed by that street. And that heaviness in my heart kept coming, thinking, that he has no children to take care of him because he's a gay or Becky (beki-tagalog), for that matter.

Should I go and ask for him to erase this heaviness in my heart or just pray for him and continue to live peacefully. But how can I?

Wines 2013

Photo credits to the owner...

THAT MAN ALONG THE ROAD-2

THAT MAN ALONG THE ROAD-2

Part 2

T'was a sunny day till the sun find its way home, with moderate winds that danced with the leaves of the gumamela flowers in that house across the road. My boring hours were spent watching the series of telenovelas of GMA and at times face booking. But my boring day somehow became interesting when evening came.

I had been vocal with my children about this lanky fellow in my short story about "That Man Along The Road". I used to tell them of my desire to help that old man, or shall we say, the old mysterious gay, but maybe they take things in stride, thinking, that it was as ordinary as the other stories I told them every time I came home from the outside world.

As we were having dinner this evening, I happened to open again the topic about this man, and surprisingly, the answer to my silent query was just inside my vicinity."You know Ma, every time I go home early in the morning from work, I always see him seated outside with his wooden stick on his side." My daughter's words, amazed me. She's that type of a person that talks less not until I open my mouth on something of importance to me, she'll open hers, even the topic is not as interesting to her.

And a feeling of relief and deep sighs were all I can do at the moment. "So, he is still alive? I mused. "Oh yes, he is", my daughter in a low tone, and with a smile in her lips said, "in fact one time he was calling his dog, he said, come, come, you stay here", but the dog was on his right while he was facing at the left side of the street, and their, I knew he was blind."

"Did you really saw him? and how often did you see? I enthusiastically asked her. "Every time I go home from work, he's there seated, maybe he doesn't know if its morning or evening. she muttered. "Oh, I really felt guilty about that fellow, about not extending help." I told her. "But Ma for sure, he has his family with him, so you need not worry." she said to reassure me.

After dinner I was left alone in our sala where my computer silently waiting for the continuation of my story. I heard the barking of the dog outside and I remembered what my daughter said about him while he was calling his dog,and the thought fascinated me, at least I knew, he's alive.

The stars in the sky seemed happy, seeing me happy and wearing a smile on my face as I ran my eyes along the street of Dama de Noche, though I cannot reach his place with my sight. But the feeling of happiness is immeasurable, knowing that he still exists and if by chance I happen to see him again, maybe I will find means to talk to him and extend a little help if needed.

Walking through that street where he lives,my eyes would not be wandering anymore to have a sight of him, being assured of my daughter's words.

Playing Good Samaritan is a virtue, it feeds also our souls, the goodness that we can share to the needy and the happiness it could give them, to know that there are people who love them. Our brothers and sisters are just few meters away. Our little help could be a big moral booster. Let's just open our eyes, our ears and our hearts. And God will be truly happy about us. It's infinitely wiser to converge with His will than do the reverse.


Wines 2013

Photo credits to the owner

ANG NAGPAPAKABABA AY ITINATAAS

"ANG NAGPAPAKABABA AY ITINATAAS"
(eye opener)
www.weenweenreyes.blogspot.com

Nakalap ko na ang mga extrang kagamitan ng aking pamilya, mula sa mga kasuotang nakatengga lang sa kanilang mga closets. Para sa akin di bale na lang magbigay kami, kaysa kami ang nasa kanilang sitwasyon.

Dalawang katamtamang kahon lang ang aking naipon, pero aking nakikinikinita ang maaring maidudulot na tulong n'yon sa mga biktima ng galit ni Yolanda. Masarap sa aking pakiramdam. Dati iniipon ko yun para ibigay sa aking mga relatives and friends ngunit ngayon gusto kong ibigay lahat sa mga nasalanta. Para sa akin ayos lang ang mga ka-anak ko't kaibigan pero ang mga nasalanta, madadamitan, mapapalis ang ginaw o init man sa mga kasuotang aming ibinigay. Kahit ang ibang may kunting tastas na magaganda pa ay pinagtyagaan kung tahiin dahil alam kong wala silang mga sinulid at karayom ngayon. Isusunod na lamang namin ang mga groceries dahil napick up na ang mga kahon ng damit.

Habang sinusulat ko ito ay di maiwasang tumulo ang aking mga luha (pati ilong tumutulo) at pamimigat ng aking dibdib. Ramdam na ramdam ko ang hirap na kanilang pinagdaraanan, dahil partly ay naranasan din namin ang mabaha nong panahon ng Undoy at habagat na kung tutuusin ay katiting lang sa nararanasan nila ngayon.

Minsan naiisip ko dapat siguro ang mga anak ko na nasanay sa simple ngunit komportableng buhay ay umalis sa comfort zone nila. Mahirap din palang mabigla. Pagdating ng kalamidad walang mahirap, walang mayaman, walang senyorito, walang senyorita.

Nakakaiyak isipin na pag dumating ang mga ganitong sitwasyon ay wala tayong kalaban laban at walang magawa kundi tanggapin ang sitwasyon at magdasal. Kailangan, taimtim na dalangin at wag bibitaw sa "KANYA". Kailangan nating manalig, kailangan nating maniwala't magtiwala sa Diyos. At ito ang magpapatunay na meron ngang "NILIKHA" na sa atin ay gumawa.

Ngunit may mga bagay na gusto kong itanong sa aking sarili na "SYA" lang ang makasasagot. Sa nangyayari ba ngayon sa ating kalikasan at sa sunud-sunod na kalamidad, ano ang gustong ipabatid nito?

1. Ang tao ba ay umabuso na (mining, deforestation, clogged canals, etc.) kaya tayo'y pinarurusahan?
2. Ito ba ay tapik lamang sa atin ng Panginoon upang tayo ay magbago?
3. Kung magbabago ba tayo ay patatawarin tayo ng Diyos at babaguhin Nya kung anuman ang plano Nya sa mundo?
4. Ito ba ay kagagawan ng kalaban ng Diyos upang tayo'y mawalan ng tiwala sa Kanya?

Ngunit anu't-anuman ang dahilan, may kasagutan man o wala, di man natin naintindihan ang nanyayari sa mundo'y patuloy tayong kumapit sa Kanya. Matuto tayong magpakumbaba at magbago, matutong mamuhay ng simple at magpakabuti, lagi tayong magdasal at magsimba. Kailangang lagi tayong nakahanda not only physically but spiritually. Let's "live life as if it is our last", sabi nga.

Maging anuman ang ating relehiyon, ma Katoliko, Aglipayan, Iglesya, Protestante, Born again, Four Square, Jehovah, Baptist, Seventh Day, Muslim, Buddhist, Methodist at iba pa ay walang karapatan na maghusga kung sino ang makapapasok sa Kanyang kaharian. Wag natin "Syang" pangunahan.

Let's humble ourselves... ang nagpapakababa ay itinataas at ang nagpapakataas ay ibinababa!!!

To all victim's of Yolanda's wrath, we will pray for you!!! GOD BLESS YOU ALL AND CONTINUE TO HAVE FAITH IN HIM!!!

Terweena 2013 (Nob.

Photo credists to the owner

"BEAR" (THAT MAN ALONG THE ROAD)

“BEAR” (THAT MAN ALONG THE ROAD)

It was 12:00 noon. The scorching heat of the sun was almost burning my skin. As I walked along the long street of Dama de Noche, but it was no reason at all not to notice a lanky fellow, long haired, with hollow cheeks (aged sixty five to seventy I think) standing in front of his apartment, while fanning himself to death.

But the sight of him didn't give so much attention in my mind not until one day, as I passed by, again, I saw him in the street near his apartment approaching a stout, younger woman with his arms opened, "Please lend me Ten pesos my dear, I need it very badly". He pleaded. “That's also my problem”, said she. In fact I have nothing to give to my daughter", she chuckled, as I overheard their conversation.

I almost approached them, to give what he needed but I felt awkward. Well, I must be interfering in their privacy. I tried to act casually, but it gave me a feeling of heaviness as I walked down the road, farther from the scene. I was almost blaming myself. I was in the situation to help and act as a "Good Samaritan" that day, and that ten pesos would have helped that old lanky fellow in his present problem. That ten pesos, stuck on my mind, and every time I saw him, I wanted to hand him even a hundred pesos, so he will have food to fill his stomach if that’s what he needed. But I don't really know if it would be proper for me to do it. Thinking otherwise, he might get insulted with my gesture.

Few moons passed, not seeing him, as I passed in that nearby street. Until one day I saw him seated in a chair silently, in front of his place, crossed legs, with a rough long wooden staff in his side, but his eyes no longer follow as I walked along the street. His sight seemed blank.

Every time I see him, my heart breaks, especially seeing him with his wooden walking stick as he moved in that little space outside his apartment. With his eyes looking in one direction, I concluded, "he was blind". And my dilemma began, thinking, if it was proper to help when nobody's even asking for it.

Now, the chair in front of his place where he used to sit seemed empty, I haven't seen him for almost couple of months. That triggered my guilt of not lending a hand. And his memories kept hunting me every time I passed by that street. And the heaviness in my heart kept coming, thinking, that he had no children to take care of him because he was a gay. I was so confused.

Should I ask for him so as to erase this heaviness in my heart, or just pray for him and continue to live peacefully?

My regret……



Photo credits to the owner...

HUWEBES SANTO (MAUNDY THURSDAY)

HUWEBES SANTO (MAUNDY THURSDAY)
Ma. Crozalle Reyes Raymundo
a.k.a. Wee-ween Reyes, 4/5/2012

Kahit sabihin natin na moderno na ang panahon sa ngayon, tayo bilang Pilipino ay patuloy pa ring nag-o observe ng nakalakihan at nakagawiang tradisyon ng mga kristyano, ang Mahal na Araw.

Medyo tahimik ang paligid sa kapitbahayan ngayon. Wala kang maririnig na nag videoke gaya ng mga nakaraang araw na halos araw araw may nagkakantahan. Ngayon ang maririnig mo ay pabasa ng pasyon. Kahit papano ay mararamdaman mo pa rin na tayo ay patuloy na naniniwala kay Kristo.

Huwebes Santo ngayon. Ito ang araw na magpapagunita sa atin tungkol sa huling hapunan ni Hesus at ang kanyang labingdalawang apostoles. Ito ang araw na dapat nating dasalin ang Stations of the Cross sa simbahan kasama ang ating mga mahal sa buhay.

Ito rin ang araw ng Visita Iglesia. Bibisita ka sa pitong simbahan ang iba naman ay 14 churches bago makinig ng misa. Iyong dasalin ang tigatlong Ama Namin, Aba Ginoong Maria, at Luwalhati sa Ama. Pagkatapos ay magdasal ng iyong nais.

Noong araw ay naka ugalian ko ang magpunta sa 14 churches tuwing Huwebes Santo at sa bawat simbahan ay aking dinadasal ang kumpletong 14 Stations of the Cross. Sana magawa ko ulit ito. Kayo, pwede n'yo ring gawin ito, napakasarap sa pakiramdam pagkatapos. Really, it feels like Heaven!

Magsimula ka ng 5:00 A.M. ng Huwebes o kahit mas maaga pa kung may mas maagang misa matatapos ka bago mamaalam ang haring araw o bago magmisa. Pero dapat nakaplano na kung saang mga simbahan ang iyong pupuntahan para di ka maligaw at maabala. Hanggat maaari ay piliin mo ang mga simbahan na magkakalapit para makumpleto at matapos mo bago maghapon.

Kung hindi natin ito magawa ay kahit sa isang simbahan tayo'y makapagdasal nito. Importante madasal natin ang stations of the cross bago mag Siete Palabras (Ang Huling Pitong Wika) sa alas tres ng hapon sa araw ng Biyernes Santo.

Tayo ay magnilaynilay, magtika at mangiling. Kalimutan natin kahit sumandali ang mga kaguluhan sa paligid, ang mga ngitngit sa ating puso, ang mga nakakainis na kapitbahay, ang mga boyfriend o girlfriend na nang-iwan, malay natin sinadya ito ng langit dahil may nakalaang mas mabuti. Ang mga awayan at ang mga pasaringan na wala namang mga kwenta.

Itutok muna natin ang ating mga isip sa Panginoon. Matuto tayong magpatawad at kalimutan ang mga bagay na hindi naman makakatulong sa pag-unlad ng ating kaisipan at pagkatao. Linisin natin ang ating mga budhi at tingnan ang sariling dungis sa mukha at hindi ang sa iba. Sabi nga...kung sino ang unang pumukol ay siya ang makasalanan.

Pareparehas lang tayong makasalanan. Walang pwedeng magsabi kung sino ang mabait at makasalanan. Kung sino ang mabuti at hindi. Pagkat "Siya" lang ang may alam kung ano tayo sa isip, sa salita at sa gawa. "Siya" lang ang may kiluhan kung gaano na kabigat ang ating mga kasalanan.

Kaya kaysa magbangayan at mag-isip ng masama sa kapwa tayo ay magdasal at linisin ang ating sariling pagkatao. Magsisi sa ating mga kasalanan. Tanungin ang ating mga sarili at magbilang kung ano na ba ang ating nagawa sa loob ng isang taon o kahit mula pa noon. Ano nga ba tayo bilang tao, bilang ama o ina, bilang anak, bilang kapatid, bilang kaanak, bilang kaibigan o bilang kapitbahay.

Ito na ang ating pagkakataon. Bigyan natin ng grade ang ating mga sarili. Dito natin malalaman kung tayo ay papasa sa mata ng Diyos. Kung hindi naman ay pilitin natin na magsimulang magsisi, start picking up the pieces. It's not yet late.

Habang tayo ay nabubuhay ay binibigyan pa tayo ng Panginoon ng chance na maiayos ang ating mga sarili para pagharap natin sa kanya tayo ay hindi mahihiya at tayo ay handa kahit anumang oras na tayo ay "Kanyang" tawagin.

Taimtim tayong magdasal at humingi ng kapatawaran sa "Kanya". Isapuso natin ang bawat panalangin. Mag internalize tayo. Limiing mabuti, yong tagos sa budhi. Yong tagos sa kaluluwa. Mag soul searching at hanapin ang ating mga sarili. Ano nga ba tayo? At makikita natin ang sarap ng pakiramdam na hindi pwedeng ibigay ninuman kundi "Siya" lamang.

Ngayon, Holy Week na naman. Gamitin natin ang pagkakataong ito na maging mabuting anak ng Diyos. Ipakita natin sa "Kanya" na itong ating buhay na ipinahiram n'ya ay may saysay sa mundo. God bless us all!!!

MAHAL NA ARAW

MAHAL NA ARAW
Ma. Crozalle Reyes Raymundo
a.k.a. Wee-ween Reyes, 4/3/2012

Pansamantala ay isasaisantabi ko muna ang aking ibang kwento hanggang sa Linggo para bigyang daan ang mas mahalagang occasion sa ating buhay. Kahit sumandali, tayo ay magtika at magnilay nilay at bigyang halaga ang pagpapakasakit ni Kristo para tayo ay iahon sa kumukulong apoy ng kasalanan.

Taon taon tayo ay nag-oobserve ng nakagisnang Mahal na Araw or Holy Week. Ngunit natanong man lang ba natin sa ating mga sarili kung ano ang mahal na araw at para saan ito. Parang naging isang ordinary occasion na lang ito sa ating buhay at ginagamit natin ang pagkakataong ito para sa ating kasiyahan.

I have nothing against people making use of this occasion to spend their vacation in any manner. It's just that, I hope, it serves its purpose. Sana magbigay tayo ng oras para makapagdasal at makapagnilay nilay bago lumukso sa swimming pool o bago magsimulang mag videoke o bago magkainan o mag-inuman. Napakagandang pagkakataon dahil buo ang pamilya at nagsamasama

Kahit sandali. Kahit 30 minuto hanggang isang oras ay ibigay natin sa kanya. Bago tayo magsimula sa mga activities natin pwede tayong magdasal muna. Hindi naman siguro makakaubos ng ating oras dahil ang isang araw ay 24 oras para sa yo. Sana yong isang oras maibigay sa Panginoon ngayong Holy week may sukli ka pang 23 oras para sa iyo.

Kahit saan ka pa nandoon ang D'yos ay naroon din. Kung mas pinili n'yong mag-anak ang magbakasyon kaysa manatili sa bahay at makapagsimba sa araw ng Huwebes Santo at Biyenes Santo, gawin din natin ang obligasyon natin sa "Kanya" kahit tayo ay nasa malayo at hindi makapagsimba.

Ngayon magbalik tanaw ka. Araw araw ba sa 24 oras nabahaginan mo ba s'ya kahit dalawang minuto para magdasal? Samantalang meron ka pang 1,438 minutes para sa ibang bagay? Kahit man lang mag-antanda bago tumumba sa gabi para makita n'ya na kahit pagod ka at inaantok ay naalala mo s'ya bago matulog.

Nagtataka ang aking asawa bakit bago ko ipikit ang aking mga mata bago matulog ay nag kukuros ako ng anim na beses. Ang sabi ko sa kanya dahil sinisiguro ko na kung nakakalimot silang magdasal bago matulog at least naisama ko sila sa dasal ko at kaya anim kasi lima kaming lahat at ang isa ay pasobra at baka nagkamali ako ng bilang.

Ang aking mga magulang ay napakasipag magdasal. Pagmulat ng aking mga mata ay nakikita ko na silang nagrorosaryo at bago mahiga ay nagrorosaryo ulit. Alam ko kami ang laman ng kanilang mga dasal kaya nga siguro kahit papano ay naging tahimik din ang aming buhay bilang isang pamilya kahit kami ay sampu. Too hard to manage kung tutuusin sa dami.

Ngunit hindi lang iyon. Kung baga sa madjong may mga paningit pa silang dasal sa maghapon. Sari sari. Merong 3'o clock prayer, merong orasyon at 6' o clock at iba pa. Kaya hindi ako nagtaka ng pumanaw ang aking ama ay di sya nahirapan. Para lang s'yang natulog. Isa itong pagpapatunay na hindi tayo pinababayaan ng Diyos.

Mahal na araw na. Magtika tayo hanggat maaari. Magnilaynilay. Minsan lang naman ito sa isang taon. Mag soul searching tayo at magbawas ng mga kasiyahang ating ginagawa sa araw araw para ipakita sa "Kanya" ang ating pagmamahal.

Ngunit para sa akin, ang pagpapakabuti ay gawin natin sa lahat ng oras, sa bawat segundo at sa bawat himaymay ng ating buhay. Dapat ang tao ay laging nakahanda para sa oras na tayo ay tawagin "N'ya", tayo ay hindi mag-atubili dahil para tayong boy scout, laging handa. Sabi nga "death comes like a thief in the night".

Simpleng mathematics lang ang buhay. Correct minus wrong ang basehan. Pumili ka lang sa dalawa. Masama o mabuti. Mas madaling magpakabuti kaysa masama. Mas masarap ang damdamin ng pagiging mabuti kaysa pagiging masama. Bakit pa natin pipiliin ang kumplekadong buhay pwede namang padaliin.

Mabuhay tayo ng deretso. Yong mga mali ibawas mo na unti unti hanggang sa ang matira na lang ay pawang kabutihan. At unti unti, di mo namamalayan nasa tamang daan ka na. Huwag nating hayaan na dalhin tayo ng masamang elemento sa masikip at madilim na daan. Mas magandang ikaw ang magdala sa kanila sa isang maganda at maliwanag na daan.

Mahal na araw at hindi tayo ay magsumikap na magpakabuti. Matutong magmahal ng kapwa at magpatawad sa may kasalanan sa atin. Linisin ang bawat sulok ng ating puso at wag kalimutang magdasal paulit ulit hanggang sa marinig tayo ng D'yos, wag tayong magsasawa.

Hindi mababayaran ng pagpapapako sa krus, pagpapahampas sa likod at paglalakad ng nakaluhod sa simbahan ang ating mga kasalanan. Imbes na gawin natin yan ay tumulong na lang tayo sa kapwa, gumawa ng kabutihan, Iwasang gumawa ng kasalan. Iwasang makipagtsismisan sa kapitbahay at manira ng kapwa. Iwasang mamula at imbes ay ayusin ang sarili para maging karapatdapat sa mata ng Diyos. Pahirin ang sariling uling bago tingnan ang sa iba. Kung atin lang masusunod ang sampung utos ng D'yos ay tatahimik ang mundo.

Basta lagi lang kumapit sa kanya at nakakatiyak tayo ng magandang bukas kasama "S'ya". Magpasalamat tayo sa mga biyayang ipinagkaloob n'ya sa araw araw at sa mga paghihirap dalhin natin ito ng may pagmamalaki na habang tayo ay nahihirapan ay kaisa tayo ng D'yos sa hirap na dala dala n'ya para tayo ay isalba. Salamat Panginoon!!!

BUHOK, KORONA NG KAGANDAHAN

ANG BUHOK KORONA NGA BA NG KAGANDAHAN?

Ma. Crozalle Reyes Raymundo

a.k.a. Wee-ween Reyes, 2/21/2012

"The hair is the crowning glory of a woman." Ang kasabihang ito ay kinatandaan ko na at magpa hanggang ngayon ay iisa lang yang kasabihan na tumimo sa aking isipan at puso. Dahil alam ko iyan ay totoo. Kapag kumontra ka parang sinabi mo na ring hindi ka tumitingin sa salamin o kaya siguro'y walang nagsasabi sa 'yo na maganda ka kapag ikaw ay bagong gupit o kaya'y galing ka sa parlor at nagpaayos ng buhok.

Masyado lang nating ina appreciate ang buhok sa dalaga pero ang totoo, it applies to all, "people from all walks of life". Mayaman, pobre, lalaki, babae, tomboy, bakla etc. ay naaapektuhan ng kanilang mga buhok. Pwedeng gumanda, pwedeng hindi gumanda, pwede ring maging gwapo, pwede ring hindi, lalong pwedeng maging gwapita't maging gwapito. Kaya't ang buhok ay isa sa pinakamagastos na parte ng 

ating katawan. o baka nga pinakamagastos talaga. Dahil ganun kahalaga sa atin ang buhok.

Simulan natin sa pagpaligo, merong shampoo, meron pang conditioner. Pagkatapos merong hair d'ye, high lights, styling gel, creams, pomada, spraynet, etc. Sa mga accesories naman, simulan natin sa hairpin, clips, headbands, turban, payneta, suklay, suyod, hair brush, ribon, sarisaring pangtali, etcetera, etcetera. Kung ayaw naman magbasa ng buhok pag naligo ay meron namang ginagamit na shower cup.

Ngunit hindi doon nagtatapos ang gastos sa buhok. Ang isang babae o lalaki na masyadong particular sa kanyang buhok ay hindi lang pera ang nauubos kundi pati oras. Meron pa diyang gumagamit ng blower araw araw pagkaligo. Minsan natatanong ko nga sa sarili ko, yon bang pagblower araw araw hindi nakakatuyo ng utak? Kung wala namang blower ay tinututok ang buhok sa electric fan para mas madaling matuyo.

Noong araw ang mga babae ay sanay na sanay gumamit ng hairpins para i set ang buhok magdamag pag may okasayon kinabukasan. kukuha ng isang maliit na portion ng buhok, iikutin at lalagyan ng hairpin para hindi madislodge o kaya ay gagamit ng curlers para sa mas malaking kulot oh kaya para magkaroon ng bulk ang buhok pag "tease" nila dito. Hindi nyo siguro alam ang term na tease sa buhok. 

Since time immemorial it has been called "tease" and i thought before its a visayan word "tis". It's just a simple process of making your hair lousy or puffy. Parang binirong pag-ayos lang ano? Pull some strands up, holding at the end of the hair and use a teasing comb. Strike it all downward, hanggang maubos yong hawak mong buhok at magmukhang niluray luray. Funny but its true. like the looks of Sedaku's hair.

Pero minsan natatawa ako sa tao. It seems people have no satisfaction at all. Yong mga kulot gustong mag pa straight at yong straight gustong magpakulot. Yong mga itim ang buhok nagpapalagay ng highlights na puti samantalang yong puti nagpapatina ng itim, dark brown, burgandy, light brown at iba iba pang kulay. Hayy, ang tao talaga.

Ngunit ang mas mahal ay kung pupunta ka sa parlor. Gupit, blower, Hair dye, relax, hot oil, kulot, rebond. Yes rebond, the craze of every woman. Kahit mahal sigi lang ang importante maganda. Pero ang iba basta lang makaarte ay pwede na rin sa mura Ingat lang at baka imbes na gumanda ka ay nakalbo ka pa.

Ang isa sa dapat ingatan ay ang ating buhok dahil pag yan ang nadisgrasya maghihintay ka ng ilang buwan para mabalik sa dati kung ito'y nasunog lang o mali ang gupit. Paano kung nakalbo na pala?

Pero sa pagkahaba haba ng aking naikwento ay hindi naman talaga yan ang aking gustong talakayin sa write-up na ito kundi ang tanong sa aking sarili "BAKIT"? Bakit ang buhok ang pinagdidiskitahan ng babae pag s'ya ay nabibigo, nasaktan, iniwanan, o nakipagbreak sa kanyang kasintahan. Totoo ba ito sa inyo? Marami akong nakitang ganito. 

Bakit nga ba? Hindi ba pwedeng kuko na lang ang putulin pag ang puso mo ay nagdurugo? O pwede bang ang mga kilay na lang na makalat ang iyong pagdiskitahan, o kaya ang buhok sa kilikili, (wag kayong mag-isip ng masama, baka ako ma ban sa FB), o kaya kutkutin ang mga blackheads sa iyong mukha? Bakit nga ba ang buhok na nananahimik at nasa likod naman ang una mong pinagdidiskitahan?

Ang ganda, ganda ng mahaba mong buhok, kakaparebond mo pa nga lang ng biglang nagkahiwalay kayong magjowa, "aray", sabi ng buhok, "Ouch", spare me. Kita n'yo hindi na kayo naawa. Pero pagkatapos maka move on after few months or one year. Nakakita ng kapalit o kaya ang first love nakipagbalikan, ayan na ang iyong pagsisisi, "gusto pala n'ya 'yong dati kong buhok." Kakatawa di ba. 

Pero dahil daw pina iksi n'ya ang kanyang buhok, may natutunan din naman s'ya,. Tumapang daw s'ya being a woman nong nagpagupit, kasi nong mahaba ang kanyang buhok masyado syang mahinhin at mabait, ngayon sa paghaba ulit ng kanyang buhok, mahinhin pa rin naman s'ya gaya ng dati, pero watch out, matapang na s'ya ngayon. 

May pakinabang naman pala ang pagpapagupit ng buhok after heartaches. Ibig sabihin sa buhok dinadala ang ngingit na para mo ring sinabi na, "ayan na ang buhok na una mong kinabaliwan sa akin, pinutol ko na." Feeling mo nakaganti ka. Ganun ba yon? Kung makita ka man n'ya sa bagong mong anyo siguro ang sasabihin lang n'ya, "nagpagupit ang gaga nasaktan nga talaga, hmmmp mas maganda pa yong dati." "Kita mo na." 

But, does it really matter to him? Wala naman yang kunsensya. Pero siguro nga self-satisfaction na lang. Kahit papano natuwa ka. Tingin mo iba ka na. you thought, you became sophiticated by doing so. Kahit feeling lang, kahit mas maganda ka nung mahaba ang buhok mo. 

Anyway, kahit ano pa yan. que maganda que pangit ang buhok mo, just be yourself. What's important is you have your self confidence, basta carry lang talaga ang sarili and most importantly, maganda at busilak ang 'yong puso, maganda ang iyong kalooban at hindi yong panlabas na kaanyuan lang, yon ang gusto ni Lord!

MIYERKULES NG ABO

MIYERKULES NG ABO
Ma. Crozalle Reyes Raymundo
a.k.a. Wee-ween Reyes, 2/22/2012
http://weenweenreyes.blogspot.com/

Kahapon ay nagbahaybahay na naman ang aming kapitbahay na si Auntie kiks, kung tawagin s'ya sa aming lugar. Taon taon ay ganun ang kanilang ginagawa. Hinihingi ang mga lumang palaspas para gawing abo para sa ash Wednesday. Ang kanyang tiyuhin at tiyahin na sina Mr. and Mrs Gascon ay mga taong simbahan kaya't naging obligasyon na yata nila sa simbahan ang tumulong tuwing nagcecelebrate ng ash wednesday. Ang paghingi nila ng aming mga lumang palaspas ay s'yang nagpapaalala na kinabukasan ng Miyerkules ay ash Wednesay na. Ang aming pasasalamat sa mag-asawa.

Pansamantala ay bitawan muna natin ang ating mga nakagawiang gawain sa araw na ito at bigyang pansin ang MIYERKULES NG ABO. "From dust you came and to dust you will return". Siguro ang iba sa atin ay nakapagsimba na kaninang umaga at nakapagpalagay na nito sa kanilang mga noo. Pero teka po, linawin lang natin ang ibig sabihin ng Miyerkules ng mga abo. Hindi po ito isang simpleng nakaugalian lang kaya taon taon ay ginagawa natin yan.

Ang Miyerkules ng abo po ay hudyat sa pagpasok ng Kuwaresma. Ano nga ba ang kuwaresma? Ito ay spring o tagsibol. Pag-usbong ng dahon matapos ang taglamig. Ito'y apatnapung araw para sa paghanda sa darating na Pasko ng pagkabuhay at ng matanggap natin ang kaligtasan. Ang abo ay ginuguhit sa noo sa anyong kurus upang maging simbolo ng pagpapakumbaba ng ating mga puso at magsilbing paalala na ang buhay natin ay hiram lang

Ngunit sa lahat ng ito tayo ay binigyan ng pagkakataon tuwing Miyerkules ng Abo na magbalik-loob, magnilaynilay at mangiling upang tayo ay maging handa sa muling pagkabuhay ni Kristo. Magsisi tayo sa ating mga kasalanan at humingi ng tawad sa Diyos at sa pagtanggap ng kapatawaran tayo ay nabibigyan ng pag kakataon na magbago at magsimulang muli katulad ng isang bagong usbong na dahon.

Magbalikloob tayo sa D'yos. Humingi ng tawad sa mga kasalanang ating nagawa. Ito na ang ating pagkakataon. Mangumpisal tayo kahit minsan sa isang taon at pagsisihan ang mga kasalang ating nagawa. Ang Diyos ay naaawa at nagpapatawad sa taong tapat na nagbabago at nagsisisi

Ngunit hindi ibig sabihin nito ay tuwing Miyerkules lang ng abo tayo magsisisi at magpapakabanal. Hindi rin ibig sabihin nito ay pwede tayong gumawa ng kasalanan kasi and'yan naman ang Miyerkules Ng Abo sa sunod na taon at pwede na naman tayong humingi ng tawad sa D'yos. Alam ng D'yos kung sino ang tunay na nagsisi at alam natin na ang tunay na pagsisisi ay may pangako na hindi na uulitin ang nagawang kasalanan. Kung tayo man ay mabigyan ng pagkakataon na magbago sana yan ay gawin natin bilang panimula tungo sa ibayong kabutihan at hindi paulit ulit na pagkakasala.

Ang D'yos mapagpatawad, mapagmahal, hindi madamot, maunawain, mapagbigay, mapagpatawad lahat na ng adjectives na positibo ay pwede mong iakibat sa kanya. Pero may pananagutan tayo bilang tao at yan ay ang sumunod sa kanyang mga kautusan. KUng hindi natin masunod yan ay hindi tayo magiging mabuting tao. At kung paulit ulit tayong magkakasala ay bumababa din ang kalidad ng ating kaluluwa.

Ngayong araw ng Miyerkules ng abo, tayo ng magpalagay sa noo, magsimba tayo at namnamin ang mga salita ng Diyos, humingi ng patawad, at lubusang pagsisihan ang mga kasalanang ating nagawa.

IBA'T IBANG MUKHA NG PAG-IBIG 3

IBA'T-IBANG MUKHA NG PAG-IBIG 3

(Kapalaran ba o katangahan?)

Ma. Crozalle Reyes Raymundo

a.k.a. Weeween Reyes, 2/23/2012 

http://weenweenreyes.blogspot.com/

PANGATLONG BATO: (KATAPUSAN)

Nakaupo na naman si Laila sa may bintana ng kanilang inupahang apartment. Naghihintay ng sulat at hawak hawak lagi ang cellphone na laging fully charged. Nauubos ang kanyang oras sa bawat umaga sa kahihintay. Mabuti lang at 12 noon ang pasok namin kayat napagbibigyan n'ya ang sarili. Pero hanggang kailan s'ya maghihintay? Nahiya s'yang bumalik sa apartment na dati n'yang tirahan bago s'ya nag-asawa. Takot s'ya at baka makarinig ng sumbat sa mga kapatid.

Kumuha na lang si Laila ng isang makakahati sa apartment habang pilit na pinapaniwala ang sarili na baka bumalik one day ang kanyang asawa. "Maswerte ka lang Laila di ka nabuntis at least kung hindi ka balikan ni Mel, wag ka lang magalit, ay pwede kang mag-asawang muli." Ang sabi ko sa kanya. 

Bago mag-isang taon ay medyo nakapagmove-on na rin si Laila. Nagiging subject na lang ng aming pang-araw araw na biruan ang pag-aasawa n'ya ng panandalian. Madalas s'yang biruin ng boss namin na baka bakla raw ang kanyang pinakasalan kaya bigla s'yang iniwan ng walang sabisabi. Pero alam ko ang mga biro ng Boss namin ay half meant dahil isa rin s'yang gay. Kasi nagtataka s'ya sa kwento ni Laila na pahapyaw, na ang unang asawa at anak ay nasa probinsya at samantalang si Mel ay nakatira dati dito sa Nanay n'ya sa Maynila. Pagkatapos ngayon nag-asawa na naman at bigla lang naglaho.

Ate, halika may ikwento ako sa 'yo. Hinila ako ni Laila pagdating isang umaga. Natatawa habang hinihila ako kaya alam ko maganda ang ibabalita sa akin. Ngunit ang tawa palang iyon ay sarkastiko. "Alam mo Ate, may nalaman ako kahapon, matatawa ka talaga. Bungad n'ya sa akin. "Naku kung alam ko lang talaga di ako pumatol sa sira ulong yon. O akala ko ba'y nakapag move-on ka na. Oo naman Ate, ganito kasi yon. Nakatikatihan ko kasi kahapon na dalawin ang Nanay ni Mel, for old times sake. Naging mabait naman dati sa akin yon. 

Pero grabe, di ko alam kung matawa ba ako , mainis, o mandiri sa nalaman ko. "Haba ng pasakalye, o ano nga? Ate akalain mo, tama nga ang duda ni Boss, iisa gusto namin." "Ano lalaki? ..Biglang umapir sa akin si Laila. You bet! At napuno ng halakhakan ang Cosmetic Surgery Center. Kung alam ko lang di talaga ako mapapakasal sa kanya. Grabeh.. Ok lang naman maging gay, si boss nga ganun din, pero yong puntong nakipag anuhan ako sa ganun, kainis, heh. Kaya pala, tanga tanga lang talaga ako noon. Kaya pala ang linis n'ya sa bahay at napakahilig n'yang mag-ayos ng bahay. napeke ako. Kala ko masinop lang talaga."

"Paano mo nalaman?" " Ay di namasyal nga ako doon kahapon, inabutan ko yong mga anak n'ya don at dumalaw sa lola nila. Kasama yong unang asawa at pinakilala ni Nanay sa akin. Ayon, ng magkapalagayan kami ng loob ay nagsimula ng magkwento. kaya pala sila iniwan ay dahil sa lalaki. Pero kaiba daw si Mel. Minsan nagkakagusto rin sa babae pero pag na in love sa lalaki ay iiwanan talaga ang babae. 

Hindi rin daw alam dati nong una n'yang asawa kaya nagpakasal sila pero ng dalawa na ang kanilang anak tsaka n'ya nalaman ang dual personality ni Mel. Nanlalalaki pala di n'ya alam hanggang sa may nagmalasakit na talaga sa kanya at nagtapat na ang asawa n'ya ay may lalaki. Kaya ayon . Pero mabuti nga ako hindi n'ya naanakan. Kasi sandali lang kami pero yong isa nakadalawang anak pa bago n'ya nalaman. 

Ano pa ang magagawa n'ya. Kaya nga lang nakiusap sa kanya na wag ipaalam sa nanay n'ya at kahit na kanino kasi dati daw nakokontrol pa n'ya ang magkagusto sa lalaki pero kalaunan di na mapigilan. Pero nung malaman n'ya ang nangyari sa akin naisip n'ya kung patuloy n'yang ililihim kay Nanay itong katauhan ni Mel ay baka marami pang babae ang kanyang masisira.

THe long wait is over. At least ngayon hindi na aasa si Laila na baka balikan pa s'ya ng asawa. Para sa kanya kahit bumalik ang asawa ay hinding hindi n'ya na ito tatanggapin at baka darating ang araw na iwanan na naman s'ya nito. "Ang sabi nga sa akin ng una n'yang asawa ay ipagpapalit talaga n'ya sa lalaki ang kanyang asawa."

Wala na ang bakas ng kahapon, ang poot sa dibdib ay nawala na ring tuluyan. Sa paglipas ng panahon ay nakapagmove-on na rin si Laila. Nagkahiwalay na rin kami ng landas kasi nagresign na ako sa trabaho. Ngunit nabalitaan ko after few months ay nagresign na rin s'ya. At makaraan ang mahigit isang taon biglang dumalaw sa akin si Laila. 

May bagong pag-ibig na naman?. Hindi ko naman masabi na may katangahan talaga itong si Laila o sadyang bobo lang talaga ang puso n'ya. "Ate, si Randy, Jowa ko." Napakamot na lang ako ng ulo. "Oh, kumusta ka na? Mabuti naalala mo pa ako. "Syempre naman nuh, ikaw pa". Sa totoo lang gusto ko talagang batukan si Laila ng oras na yon. Oo at may hitsuhitsura ang lalaking kasama n'ya pero my God, di naman sa nanlalait pero nurse s'ya nag eexpect din ako na makakuha man lang s'ya ng matinutinong boyfriend. Hindi pa rin ba s'ya natuto. 

Pero minsan naisip ko rin. Bahala na nga lang kung saan na lang s'ya sasaya dahil yong dalawang nakaraan n'yang pag-ibig na may mga tinapos sa pag-aaral ay puro naman dusa ang napala n'ya."Ang baduy", sa loob loob ko lang at baka masaktan naman si laila. Maputi naman at medyo may hitsura pero halata talagang probinsyano. 

"Hoy, Laila, saan mo naman napulot yan? Tanong ko nong kami'y makapagsolo sa kwarto. Naiwan sa sala ang lalaki pinanood n'ya ng TV. "Alam mo ate sa totoo lang walang pinag-aralan yan pero mabait naman. anong walang pinag-aralan? Grade three lang daw inabot n'ya ate tapos di s'ya pinag-aral kasi mahirap lang sila." 

"Minsan dinalaw ko sina Mama, ok na kami ulit eh, nakasabay ko yan sa bus sa tagal ng byahe pa Mindoro naging close kaming dalawa tapos dapat mauna s'yang bababa. Pero di s'ya bumaba at sumama sa akin sa bahay kaya ayon naging kami na.

Hayaan mo na ako Ate. Kailangan ko rin namang lumigaya noh. Mahal ko naman s'ya at take note, mahal na mahal talaga ako ng loko. Halos subuan ako pag kumakain kami tsaka ang lambing n'ya." "Ay ewan wala na akong masabi." Bahala ka, ikaw naman ang makikisama d'yan hindi ako. Kaya lang paano yan 

eh sabi mo nga walang trabaho, di buong buhay mong pakakainin?

"Masipag naman s'ya Ate eh balak ko nga paapplayin pa abroad kahit anong trabaho payag naman s'ya." "Lokoloko ka pala eh sinong tatanggap ng grade 3 sa abroad?" "Ang dali kayang magpagawa ng requirements sa Recto." "Ayun, yon pala ang balak mo. Manloko. Aba'y akala mo ganun lang kadali yon. Paano kong madiskubreahan ng employer n'ya na peke ang requirements baka ma ban s'ya. mahirap yang iniisip mo. Magaling naman s'ya sa math at mabilis magbasa. Yon naman ang importante di ba? "Ay ewan ko sa inyo. Mabuti pa n'yan 

dito mo na lang hanapan ng trabaho."

Hanggang makaalis sa bahay ang dalawa ay napaisip ako. Ano nga ba talaga ang batayan sa pag-ibig. Tinapos? I mean pinag-aralan? Kung ano ka sa lipunan? O kung may pera o wala? O sadyang ang kailangan lang ay yong pangangailangan n'yo sa isa't isa. Basta ba mahal nyo lang ang isa't isa ok na. Ngunit ang pag-ibig ay hindi lang sa isang simpleng 

mag BF ang pupuntahan. 

Darating yong time na mag-aasawa kayo at magsasama sa iisang bubong. 

Pagnagkaanak kayo ay di maiwasang may mga bagay na pag desisyunan ang padre de pamilya o kaya may time na nagpapalitan ng kurukuro ang magpapamilya. Kung ang Tatay kaya ay walang pinag-aralan hindi kaya s'ya maaapektuhan pag puro matatalino na ang mga anak nya? Hindi kaya s'ya ma out of place kung ang asawa n'ya ay isang nurse na gaya ni Laila. 

Ok lang sana kung parehas lang ang mag-asawa kasi sila talaga ang magsasama sa lahat ng oras. Yung magkapantay ang uri nila para mas madaling magkaintindihan o yong hindi masyadong malayo. Sila ang magpapakisamahan sa araw-araw, kasi marami namang magulang na walang aral at nakatapos ang mga anak pero ok lang sila. Pero sa kaso nila na grade three lang si Randy at s'ya ay nurse, mahirap yata.

Pero hindi ko nagawang payuhan si Laila. Hinayaan ko na lang na puso n'ya ang magdesisyon kung saan s'ya pwedeng sumaya matapos ang dalawang frustrations n'ya sa pag-ibig. Kung itong pangatlo ang magbibigay sa kanya ng tunay na kaligayahan ay hayaan na nating puso nila ang mag-usap. Total wala namang perpektong tao at wala rin namang perpektong relasyon. Swertehan na lang siguro.

At mula noon ay hindi na kami nagkita ng dati kong kasama sa trabaho. Di ko na rin nabalitaan kung sila na nga ba ang nagkatuluyan. Paminsan minsan ay naaalala ko rin s'ya pero sana nga kahit ano pang klase ng mukha ng pag-ibig meron s'ya ngayon, sana Lord masaya na s'ya at nakita na ang tunay na kaligayahan...

-------------------------------------------- W A K A S ----------------------------------------------

IBA'T IBANG MUKHA NG PAG-IBIG 2

IBA'T-IBANG MUKHA NG PAG-IBIG 2

(Kapalaran ba o katangahan?)

Ma. Crozalle Reyes Raymundo

a.k.a. Weeween Reyes, 2/23/2012 

http://weenweenreyes.blogspot.com/

PANGALAWANG BATO:

"Ano umuwi si Mel? Pakiulit mo nga, nagpakasal kayo ng hindi man lang namin nalaman? Ano bang pinaggagawa ng lalaking yan sa buhay n'ya?"

Parang may bara sa lalamunan ni Laila. Hindi n'ya magawang sagutin ang mga tanong ng kanyang itinuturing na byanan. "Nay painom po ha." At kanyang tinungo ang kusina at kumuha ng tubig. Uminom s'ya paunti unti para masayaran ang nagbabarang lalamunan. She was almost in tears.Naghintay na lang s'ya kung ano pa ang mga sasabihin nito. Kung magsasalita pa s'ya ay baka lalong tuluyang mapaiyak na sa problema sa kanyang napangasawa.

Gusto n'yang magtanong at deretsahin na kung ano ang mga bagay na pwedeng ipagtapat ng kausap sa kanya. Nagtataka s'ya sa sobrang pagkabigla ng kanyang byanan na parang may pag-aalala pa sa mukha ng kanyang sinabing sila'y nagpakasal na. But she chose to keep quiet, wait, and listen to what ever things she is about to divulge.

At doon na nagsimulang maglitanya ang ina ni Mel. "Ano ba ang alam mo sa kanya?" Umiling lang si Laila. Bumuntunghiningang malalim ang ina. "Nagtataka naman ako sa iyo Laila kung bakit nagpadalosdalos ka ng pagpapakasal d'yan kay Mel na hindi man lang ako kinunsulta. Ni hindi kayo nagbigay galang sa akin bilang ina." "Kainis talaga yang si Mel". Laila muttered.

"Kilala mo naman ako Lai. Naging malapit ka naman sa amin noon. At alam na alam mo itong bahay dahil tumira ka rito ng ilang buwan ng alagaan mo ang asawa ko ah. Bakit nga ba nagpakasal ka kay mel ng hindi giniit na magpaalam sa akin.?" "Sorry po Nay, natakot kasi ako na magalit si Mel. Sabi po kasi n'ya magkagalit kayo kaya di na po ako nagpumilit." and she sighed at the thought of her husband.

"Ewan ko Laila, di ko alam kung paanong magpapaliwanag sa iyo. Iyang si Mel adopted ko lang yan. Nasabi ba n'ya sa 'yo?" Umiling namang muli si Laila. Nakagat ang labi. "Mula pa bata yan ay ako na ang kinagisnang ina, pero inamin ko sa kanya nong lumalaki na s'ya. Ni hindi ko nga nakilala ang mga magulang n'ya kasi binigay lang yan nung dati kong katulong. Hindi nga yan legally adopted. Halos sa tawag lang kamimag-ina dahil kami nga ang nagpalaki sa kanya." She was a bit dumbfound of what she heard from her mother-in -law. But tried to be calm.

"Iisa lang ang anak ko. Si Nelson, kilala mo naman yon di ba?. Nakita mo na dito dati kaya lang malayo ang trabaho kaya halos every two weeks lang umuuwi." Gusto n'yang maawa kay Mel sa mga narinig sa b'yanan. But this time, parang mas gusto n'yang maawa sa sarili. Parang pakiramdam n'ya naloko s'ya, as if everything were all lies from the very start. "Huwag mo akong sisihin. Kung nakikita ko man kayo dati na close ay alam kong malapit lang talaga yang si Mel sa mga babae kaya hindi ko binigyang malisya ang pagkakalapit nyo" 

"Kaya nga po ako naniwala sa kanya dahil akala ko walang problema kaya hindi kayo nagkokontra at mabait din kayo noon sa akin akala ko po alam n'yo na naging kami na ni Mel nung nag-aalaga pa ako kay Tatay. Hindi n'yo po ba alam yon Nay?" "Naku patawad Laila. Wala akong kalam-alam talaga. Akala ko friend friend lang kayong dalawa. Sana nabanggit mo man lang noon na kayo na. O nagtanong ka man lang kung alam ko na kayo na. Wala rin naman kasing binabanggit sa akin si Mel." 

"Akala ko talaga po tunay n'yong anak si Mel kasi kung titingnan ko po mas close kayo kaysa doon sa isa n'yong anak kaya akala ko talaga totoo." "Mas close talaga sa akin yang si Mel kasi nga parang s'ya yong naging panganay kong anak."

At sinapo ng kanyang byanan ang noo na mukhang problematic at litong lito. Tapos muling bumuntinghiningang malalim bago nagsalita ulit. Laila, wag kang mabibigla. Hindi ko alam kung sinong sisisihin sa mga nangyayari. Ako ba , ikaw o si Mel o kayong dalawa. Hay, laila ano itong ginawa mo sa buhay mo. Bakit ka pumayag agad-agad." Akong nahihirapan sa ginawa n'yong yan. Mel's Mother was so disgusted. She did not expect this. Not even in her dreams.

Pero ang isang nagpalindol sa buo n'yang pagkatao ay ang sinabi ng ina na may asawa na si Mel at dalawang anak, at kasalukuyang nasa probinsya nong s'ya ay nandoon sa kanila na nag special nurse. Yon ang nagpatagis sa bagang ni Laila. Galit na galit s'ya bakit wala man lang nagsabi sa kanya. Ang sabi ng ina ni Mel bakit daw s'ya magpapaliwanag ay wala namang humihingi nito. "Yan ang kanina ko pa pinapaliwanag sa iyo Laila. Kung bakit ka pumayag na hindi ako kinausap bago kayo nagpakasal. Tapos ngayong may problema marunong ka naman palang pumunta rito. Ano ang kasalanan ko doon. Sarili mo ang iyong sisihin." 

"Bakit hindi si Mel ang tanungin mo? Wala akong kinalaman sa ginawa n'yong dalawa at ako pa nga ang dapat magalit dahil hindi kayo nagbigay galang bago kayo nagpakasal." "Kaya nga po ako pumunta dito kasi po hindi na sumulat si Mel at hindi na rin tumawag mula ng umalis." Napailing na lang ang kanyang byanan. Nagbabakasali po akong tumatawag sa inyo. Nagulat man ay wala s'yang maisasagot dahil kahit sa kanya ay hindi na rin tumatawag o sumulat man lang. Samantala'y umiyak ng umiyak si Laila. Laglag ang balikat at hindi maintindihan kung ano ang gagawin sa problemang kinakaharap. She's lost and her heart was totally wrecked.

Paulit ulit na umaalingawngaw sa kanyang isipan ang sinabi ng byanan na may asawa na si Mel at dalawang anak at ano s'ya ngayon kabit? Kabit na ngang maturingan pagkatapos iniwan din s'ya ng asawa ng wala man lang sabi sabi. Hindi n'ya maunawaan ang lahat ng nangyayari. Gusto n'yang mawalan ng malay at baka paggising n'ya ay iba na ang istorya ng kanyang buhay. Ngunit hanggang makaalis s'ya sa bahay na iyon na kung saan ay una silang nag kakilala ng pekeng asawa ay walang nabago sa katotohanan may asawa na ang kanyang asawa at ngayon ay mukhang nagtatago pa sa kanya.

Habang naglalakad papunta sa sakayan ay bigla s'yang natauhan ng matalsikan ng tubig sa kalsada na nadaanan ng jeep. Muntik pa nga s'yang madagil. Depressed na depressed s'ya sa narinig na balita. Tulala s'ya at parang wala sa sarili. Umiiyak habang lumalakad at wala s'yang pakialam kung may nakakakita ba sa kanyang pag-iyak. 

At nagsimulang lumuha ang langit na para bang nakikiramay sa kalungkutan n'ya. At gusto n'yang lunurin ang sarili sa pamamagitan ng mga hampas ng ulan sa kanyang pisngi. At sa lamig ng bawat patak ay umaasa s'ya na mabawasan ang sakit at hapding nadarama. Pero hanggang sa mabasa ng ulan ang kanyang buhok, mukha pababa sa kanyang damit ay wala ring nabago sa katotohanan. And'yan pa rin ang sakit, ang hapdi, na para bang nasugatan ang kanyang puso. 

Kung maaari nga lang tingnan ang puso at silipin kung talagang nagdurugo ito ay gagawin n'ya para malaman n'ya kung bakit pagkahapdihapdi nito. "Ahh Mel, ano itong ginawa mo sa akin? Ano ba ang naging kasalanan ko sa 'yo?" This is all that she can do, cry. And who's to blame? Was it her fault to be so naive about men?

Ano bang palad meron ang babaeng ito sa pag-ibig? Ang unang boyfriend ni Laila ay nakabuntis kaya pinilit ng magualang ng babae na pakasalan ang kanilang anak. Pero bago nagpakasal ay pumunta sa kanya at niyaya s'yang magtanan dahil nga daw may pumipikot sa kanya. 

Hindi naman pumayag si Laila dahil naaawa s'ya na walang magisnang ama ang bata kung makipag-agawan pa s'ya. Kaya't naghiwaly silang dalawa. Para sa kanya, may ginawang kasalanan ang Ex n'ya kaya dapat n'yang panagutan.

"Kasalanan n'ya yon, kinakaliwa pala n'ya ako kaya't pagdusahan n'ya kung ano man ang maging buhay sa babaeng iyon. Sabi n'ya'y di naman n'ya tutuong minamahal at inakit lang daw s'ya minsan isang gabing parehas silang lasing matapos s'yang maaya ng mga barkadang mag-inuman. 

Ginusto n'ya yon so be it." Pagkatapos ng anim na buwan at makapagmove on na s'ya ay nakilala nga n'ya si Mel. Si Mel na akala n'yang magdadala sa kanya ng maginhawang buhay, s'ya pa pala ang sisira at magbibigay ng bigat sa kanya.

Paano na si Laila? Ano na kaya ang maging buhay n'ya ngayon?

------------------- I T U T U L O Y -------------------

IBA'T IBANG MUKHA NG PAG-IBIG 1

IBA'T-IBANG MUKHA NG PAG-IBIG 1

(Kapalaran ba o katangahan?)

Ma. Crozalle Reyes Raymundo

a.k.a. Weeween Reyes, 2/18/2012 

http://weenweenreyes.blogspot.com/

UNANG BATO

Naikwento ko ang love life ng dating kasamahan sa trabaho sa anak kong babae. Mahilig talaga akong magkwento sa kanila lalo't yong mga kwentong kakapulutan nila ng aral. Habang ako'y nagkekwento sa anak ko ay saka ko naisip, bakit nga hindi ko i type para mabasa ng mga FB friends ko. Kaya yong sabi ko na magpapahinga muna ako ng ilang araw bago magpost ay hindi natuloy. Ito tumitipa na naman ako para sa inyo....

Isang Nurse si Laila, bata pa sa idad na 22, nakasama ko s'ya dati sa trabaho. Isang maliit, simpleng babae at payatot na kahawig ni Melanie Marquez ang kanyang mukha na may maliit at matilos na ilong. "Lai ba't ang nipis ng nosebridge mo parang nose lifted noh." Pero sadyang manipis lang talaga ang nose bridge n'ya. Totoong natural. Kasi sa cosmetic surgery center kami dati nagtatrabaho kaya kabisado namin sa isang tingin lang ang mga na noselift lalo na nga kung kakapain pa. 

"Alam mo ate naging habit ko na bago matulog iniipit ko ang aking ilong ng dalawang hinlalaki habang nakaclasp ang aking mga palad. Ginagawa ko ito ng 15 minutes araw araw bago matulog at pagkagising. Kaya siguro numipis ito ng hindi ko namamamalayan." "Oo nga kala mo nalinyahan." Di mo na kailangang maglagay ng make up sa gilid ng ilong para magmukhang matangos."

Mabait na bata si Laila at malambing. Bilang kaibigan ay wala naman akong masabi dahil marunong naman s'yang makisama.Paminsan minsan ay naikekwento ni Laila ang kanyang buhay buhay lalo na` ang kanyang lovelife. Si Mel, ang kanyang boyfriend ay nakilala n'ya ng s'ya ay mag special nurse sa bahay ng isang bed ridden na paseyente na dili iba't tatay pala ni Mel. Pero nong tawagin na ni Lord ang matanda ay naghanap ng ibang trabaho si Laila kaya kami nagkasama. Ngunit di ko nakita ang kanyang boyfriend dahil nong nagkasama na kami ay nag-abroad na raw. Naging masaya naman ang relasyon nila ayon sa kanyang kwento at puno s'ya ng pag-asa kaya't inspirado sa araw araw. 

Sampung taon ang agwat nila, 32 na si Mel at neneng nene ang pakiramdam ni Laila sa pagkakaroon ng matured na boyfriend. Pag tumatawag sa kanya si Mel ay hanggang tenga ang ngiti n'ya sa sopbrang kaligayahan. Minsan nakikita ko maluha luha pa. "Bilisan mo ang pag-uwi namimiss na nga kita eh" Mga salitang lagi kong naririnig sa kanya pag tumatawag ang kanyang boyfriend. Pag-uwi daw ni Mel sa sunod na buwan sila ay magpapakasal na. 

Si Laila ay umuupa kasama ang 2 n'yang kapatid na nag-aaral pa sa isang apartment. Tahimik lang naman silang magkapatid at nagpapadala din buwan buwan ang mga magulang na nasa probinsya. At si Laila ang tumatayong magulang nila dito kasi s'ya ang panganay sa kanilang magkakapatid

Nagdesisyon si Laila na magpakasal sa Huwes, silang dalawa lang. Kahit kami ngang mga kasama n'ya sa trabaho nangag gulat. Ang alam lang namin kaya nagleave s'ya ng isang linggo ay maghahanda para sa pagpapakasal at sa paglilipat ng apartment. Pero after one week ay pumasok s'yang muli at mas marami pa ang dalang kwento. Tapos na pala ang kanilang kasal ang lagay na yon. "Grabeh, ang kuripot n'yo, ni hindi man lang kami nakaamoy ng bawang, kahit amoy na lang . Ang sabi kong pabiro. "Halika nga rito kwentuhan mo ako." Habang hilahila ko s'ya sa isang sulok.

"Yon nga ate, nagpakasal na kami ni Mel. Sa huwes na lang para madali kasi babalik din s'ya ulit sa Saudi. Lumipat na rin kami ng tirahan kasi ayaw n'yang doon sa apartment naming magkakapatid. nakakatuwa nga ate kinikilig ako kasi inayos n'ya tirahan namin pinaganda nya. Napakaresponsable pala n'ya. Mahilig s'yang mag-ayos ng bahay. Pero ewan ko. Kahit nagpakasal na sila, kahit mukhang responsable din s'ya, parang may agam agam ako para kay Laila. Di ko nga nakita ang lalaki na sinundo s'ya sa trabaho kahit minsan,. Parang nahihiwagaan ako kaya lang di ko masabi.

Mukhang nagtampo na rin ang nanay ni Laila sa kanya kasi wala sa ayos ang pag-aasawa n'ya lalo nga't humiwalay s'ya sa mga kapatid na hindi man lang nahintay na makapagpaalam sa magulang. Yong dating panganay na anak na naaasahan ng magulang ay nagbago na kaya hindi na maganda ang naging outcome ng kanyang pag-aasawa para sa kanyang pamilya. Hindi nga s'ya dinalaw ng ina ng minsang pumunta ito ng Maynila. Nabalitaan na lang ni Laila sa dating kapitbahay doon sa apartment ng mga kapatid n'ya

Naging masaya naman si Laila sa buhay may asawa, regardless of her indifferences with her parents. kahit pa nga ba hindi sila in good terms ng pamilya n'ya wala naman s'yang magagawa kundi harapin ang kanyang buhay may-asawa. Maliban sa mga kunting tampuhan na normal lang naman at nag aajust pa sila sa isa't isa, maayos naman ang naging samahan nilang mag-asawa. Maraming plano sa buhay si Laila lalo nga't nag-aabroad ang asawa na naishare naman n'ya dito at puro tango naman ang sagot. Kaya sa isip ni Laila ok lang ang lahat at sunudsunuran lang ang asawa n'ya sa kanya.

Mugtong mugto ang mata ni Laila ng pumasok isang lunes ng umaga. O mukhang biyernes santo ang mukha mo ah." Oo nga eh kasi umalis na si Mel kaninang madaling araw, bumalik na sa Saudi." "Oh, ayaw mo nun, riyal na ang pera mo ngayon." napangiti lang bahagya si Laila. " Alam mo ate mahirap pala yong kakakasal n'yo lang tapos ilang buwan lang aalis agad ang asawa mo. Hanggang dalawang buwan lang kasi ang bakasyon n'ya " Mahirap pala, Biglang lumagaslas na naman ang luha sa kanyang pisngi. Mabuti lang may dumating na pasyente kaya natigil ang pag emote ni Laila.

Ngunit ang pag-iyak ni Laila na yaon ay magtutuluytuloy na yata. ang inaasahan n'yang pagtawag upang malaman n'ya kung nakarating na sa Saudi ang asawqa ay hindi nangyari. "Bakit kaya, ano na ang nangyayari't hindi pa tumatawag ang asawa ko. Umiiyak na tanong sa sarili ni Laila. Gabi gabi ay iniiyakan n'ya ang puntong iyon at nag-aalal na baka kung ano na ang nangyari sa asawa. 

Lumipas pa ulit ang isang araw ay wala pa ring tawag. naging isang linggo, dalawa, tatlo. Hanggang ang linggo ay naging buwan at ito ang pinakamasaklap. Bayaran na ng bahay na kanilang inuupahang dalawa. "sakit sa bangs". Sumakit ang ulo ko pagkwento sa akin ni Laila sa nangyayari sa kanyang buhay.

Talung talo ang hitsura ni Laila. Ang dating inosente at maamong mukha ay nagbago. Nagmukhang huggard at losyang. Ang dating ningning sa mata ay nawala. Ang mga ngiti sa labi ay napalitan ng pasakit. Wala rin akong magawang tulong kundi ang payuhan s'ya na kausapin ang nanay ng lalaki.

Hindi ko alam kung maaawa ako o maiinis o magagalit ba sa katangahan ng isang babae na may utak naman dahil nakatapos din ng pag-aaral, nurse pa nga kung tutuusin. Ang ayaw ko lang sa ugali ni Laila ay masyado s'yang secretive pag tungkol sa kanyang lovelife. Ok lang sana yon pero napupuna ko lagi namang palpak sa mga decisions n'ya. 

Pagkatapos pag di na n'ya kaya at saka sasabihin sa amin. Ano pa ang aming magagawa kundi makiiyak na lang sa mga failures n'ya. Nangyari na eh. Tulad nga ngayon. Kaya ako kahit anong kwento nya tuingkol sa kanyang asawa ay parang di ako convinced. Nakausap daw n'ya ang nanay ni Mel at nagulat ito ng malamang umuwi ang anak at nagpakasal na pala sila nito. 

"kaya pala ng sinabi ko sa kanya na pumunta kami sa nanay n'ya para malaman nito na pagpapakasal na kami ay tumanggi at may alitan daw silang mag-ina kayat nanahimik na lang ako, aniya sa sarili. May takot na unti unting pumapasok sa kalamnan ni Laila. Gusto n'yang manginig. Sa kahungkagan ng kanyang buhay marami pa yata s'yang dapat malaman tungkol sa kanyang asawa

Ano pa ang mga problemang kakaharapin ni Laila matapos makipag-usap sa kanyang byanan?

--------------------- I T U T U L O Y ---------------------